Showing posts with label fanfic. Show all posts
Showing posts with label fanfic. Show all posts

Monday, February 20, 2012

Geçmişteki bir anı ---7.Bölüm

7.Bölüm

yuri’ye yaptığı yardım teklifinin geri çevrilmesi üzerine salona geri dönen Yoona, üzerinde hissettiği yorgunluğu atmak için koltuğa uzandı. Cebindeki telefonla tekrar yengesini arayıp tekrar mesaj sesini duyduktan birkaç dakika sonra ise gözlerinin kapanmasına müsaade ederek kendini tatlı uykunun kucağına teslim etti.

Giden arabanın arkasından bakan Siwon bu geçen kızdan gerçekten çok hoşlanmıştı ama giden gitmiştir gittiği gün bitmiştir felsefesine sahip biri olarak kendine bir kere bile dönüp bakmayan bu kızı merak edecek değildi ya. Ama aklında takılmadan edemiyordu işte “Benim gibi birisini nasıl görmezden gelebilir ya” diyerek de içi içini yiyordu.

Ji-min’e dönerek “Bugün yakışıklı değil miyim?” diye sordu ciddi ciddi. Ji-min ise yüzüne oturan koca gülümsemeyle birlikte “ Oppa bugün de her zamanki gibi harikasın.” Dedi. Siwon etrafındakilerden sürekli böyle sözler duymaya alışıktı e madem bugün de her zaman ki gibiydi de “Neden dönüp bakmadı ?” diye söylendi.

“Ne dedin, oppa?” diyerek soran gözlerle bakan Ji-min’in neden burada olduğunu hatırladı, arkadaşının –aynı zamanda Ji-min’in kuzeni- kendinde olan kitabını Ji-min’e verecekti.

Neden ShiWoo’ya değilde Ji-min’e verdiğini de artık biliyordu her seferinde benzer bahaneleri kullanıyordu Ji-min Siwon’a yakın olabilmek için.

Siwon Ji-min’i gönderdikten sonra biraz televizyona baktı ama televizyonda ilgisini çeken bir şeyler bulamayınca odasına çıktı. Annesi ve babası bu sabah bir arkadaşları vefat ettiği için Busan’a gitmişlerdi.

İki gün sonra üniversite hayatına başlayacaktı ama içinde en ufak bir heyecan bile yoktu  “Her zaman yaşadığım şeyleri yaşayacağım” diye düşünüyordu.”Etrafımdaki kızların çoğu benden hoşlanacak, kendilerini güzel göstermek için halden hale girip beni kendilerine aşık etmeye çalışacaklar” fikri geçiyordu aklından. Bugüne kadar hep böyle olmuştu.

Bugüne kadar ilgi gösterip de ilgi bulamadığı tek bir kız bile olmamıştı. Ama bugüne kadar sınıf arkadaşlarının hiç biri ile gönül macerası yaşamamıştı çünkü arkadaşlarının üzülmesi en son isteyeceği şeydi.

Komidinin üzerindeki pembe ahşap arabaya baktı. Çocukluk arkadaşı Yoona geldi aklına. Onu tekrar görmeyi çok istiyordu hatta bir keresinde Amerika’ya bile gitmeyi düşünmüştü ama işte düşüncede kalmıştı sadece.

Yüzü koyu yattığı yatakta yüzünü pembe ahşap arabasına çevirmiş: “Bu dünyada benim için en anlamlı hediye sensin.” Dedi kısık sesle.

Tanımadığı birini özlüyordu. Hayatının ilk 6 yılını onunla birlikte geçirmişti fakat ne kötüdür ki bu 6 yıldan aklında kalan birkaç anıdan ibaretti. “Neden çocukken yaşadığımız şeyleri unuturuz ki” dedi yine. Bu sözü bu arabaya her bakışında tekrarlardı. Yoona ile ne kadar çok anı hatırlarsa bunun onu çok çok daha huzurlu hissettireceğini düşünüyordu.

“Bana geleceğim demişti. Ama hala ne gelen var ne giden” diye mırıldandı.

Küçükken annesine “Yoona geri geleceğim dedi” diye söylerdi ve her defasında da annesi “küçükken söylenen sözler unutulur” derdi ve artık annesinin sözüne inanmaya başlamıştı Siwon, çünkü Yoona’nın geldiği felan yoktu.
Dün gece geç yatmış olmanın verdiği yorgunlukla aklında küçük Yoona’nın birkaç hatırası ile birlike kendisini uykuya teslim etti.

İki çocukluk arkadaşı birbirinden habersiz uyuyorken belki de yine birbirilerinden habersiz geçmişteki bir anıyı rüyalarında görüyorlardı.

--
Yuri salona geldiğinde Yoona’nın uyuduğunu görünce üzerine odasından getirdiği bir battaniyeyi örttü ve son günlerde okuduğu kitabını eline aldı. O sırada çalan “Hands up” şarkısının Yoona’nın telefon zil sesi olduğunu biliyordu ve Yoona’nın uyanmaması için çantasından telefonu alarak cevap verdi.

Soran bir ses önce “merhaba” sonra da “kimsiniz?” dedi. Yuri arkadaşı uyanmasın diye telefon görüşmesine mutfakta devam etti.

Yaklaşık 2 saat sonra yoona gözlerini açtı ve yanıbaşında kitap okuyan arkadaşını gördü. “Uyumuş muyum?” dedi gözlerini açmaya çalışarak. Kendisine yüzünde gülümseme ile bakan arkadaşı “Uyumadın canım sadece horluyordun” diyince Yoona “Ben horlamam bir kere, kulağımla duymadığıma inanmam bilirsin” dedi gülerek. Yuri de elindeki kitabı kapatarak mutfağın yolunu tuttu ve giderken de eli ile sol taraftaki kapıyı gösterek “Lavabo orası, mutfakta bekliyorum” dedi.

Saturday, February 18, 2012

Geçmişteki bir anı --6.Bölüm

6.Bölüm

Yoona'nın adım attığı bu eve ilk girişi olmasına rağmen, ona o kadar tanıdık geliyordu ki; Şu beyaz üzerine siyah kareli kumaş kaplı koltuk Yuri’nin 4.yaş günü kutlaması resimlerinde arka fonda duran koltuktu mesela. Ya da şu merdivende asılı olan aile tablosu, bunun bir örneğide Los Angeles’daki evlerinde vardı. Küçük Yuri’ye baktı tekrardan sonra da arkasına dönüp kapıyı kapatan arkadaşına…

Yoona’nın valizini duvar kenarına koyup poşetleri alıp mutfağın yolunu tuttu. Yoona’ya dönerek “Siz küçük hanımın o koca midesini doldurmak için bir şeyler hazırlayacağım biraz dinlenmek ister misin?” diye sordu, yüzündeki gülümseme hala oradaydı.

Bir haftada arkadaşını o kadar özlemişti ki, senelerdir beraber büyümenin verdiği bu yakınlık ve de ikisinin de kardeşinin olmayışı onları kardeş gibi hissettirmişti bunca sene. 4 yıl önce Yoona’nın bir erkek kardeşi dünyaya gelmesine rağmen bu aralarındaki kardeşlik bağını hiç ama hiç etkilememişti.

Yuri mutfağa geçmiş marketten aldığı malzemeleri yerlerine yerleştirirken Yoona’da salondaki gözlemini bitirip mutfağa Yuri’nin yanına gelmişti. “Biliyorsun şimdi yardım ederim ama hem hiçbir şeyin yerini bilmiyoum ki neyi nereye koyayım hem de, bu maharetli arkadaşının sana gelir gelmez zarar vermesini istemezsin değil mi?” dedi kollarını birbirine bağlamış mutfak kapısından konuşuyordu.

Yuri ise ellerini “aman ha” der gibi kaldırarak “ Yoona daha dün topladım mutfağı sakın diyeyim ya, bak annem de yok gerimizden toplasın, tüm kırıkları sana toplatırım ha” dedi. Sonra ikisi beraber gülmeye başladı.


İkisinin de aklında ortak bir anı canlanmıştı:

Yoona, yuri’nin 14. yaş günü için ona sürpriz bir doğum günü hazırlamak istiyordu. Pasta kitabından aldığı tarifi evde yapmaya çalışmıştı ve daha önceden sözleştikleri gibi Yuri saat 4’de eve gelecekti ve de Yoona elleri ile hazırladığı pastayı Yuri’nin önüne mumlar eşliğinde getirecekti. Yuri pastayıYoona’nın yapmış olabileceğini hiç beklemediğinden çok şaşıracak, bu anı hayatının unutulmazlarından biri olacaktı. 

Evet bu anı hayatının unutulmazlarından biri olmuştu fakat işler hiçde Yoona’nın istediği gibi ilerlememişti.

Keki hazırlama sürecinde Yoona en soğuk savaşı Yumurtalar ile vermişti. 3 yumutayı kırabilmek için 20 tane yumartayı heba etmişti. Ama öyle bir maceraydı ki Yoona az daha sinir krizleri geçiriyordu genç yaşta. İlk kırdığı daha doğrusu parçaladığı yumurta akı ve sarısıyla birlikte eline bulaşmıştır. “Sanırım çok sıkmamalıyım” dedi bu denemesiyle birlikte. Bir sonrakinde de yumurtayı o kadar hafif tutmuştu ki bu sefer Yumurta elinden düşerek başarılı bir intihar girişiminde bulundu. “Ya zaten birazdan öldürecektim iki dakika sabredemedin mi yumurta ya” diye sitem etti bu sefer de Yoona. Her defasında yumurta ile ayrı bir macera yaşayan Yoona’yı biri görse herhalde bir monolog canlandırıyor ya da bu kız delinin teki diye düşünebilirdi. Sanırım ikinci olasılık daha yüksek bir olasılıktı. 
Sonunda 3 yumurtayı istediği gibi kabın içerisine kırmayı başarmıştı. Tabi bu arada geçen sürenin farkında bile değildi.

Hazırladığı kek karışımını karıştırmak isteyen Yoona, mikserin ON tuşuna basması ile birlikte yüzünün bembeyaz olması arasında 2 saniye ya vardı ya yoktu. Yüzüne sıçrayan unlardan dolayı aniden ne yapacağını bilemeyen Yoona elinde tuttuğu mikserle birlikte geri geri çıktı ve hala çalışır durumda olan mikser kek karışımlarının bir kısmını  mutfağın dört bir köşesine döne döne saçtı.

Yoona neler olduğuna anlam veremeden dış kapının zili çalmıştı. Bir anda duvardaki saate bakan Yoona saatin çoktan 3.30 olduğunu görmüştü. “Ya saat ne zaman bu kadar ilerledi ya pastayı yetiştiremeyeceğim.” Dedi telaşlı bir sesle bir yandan da kapının çalan zilini susturmak için acele acele kapıyı açtı ve de kapıyı açması ile kapatması bir oldu.

Yuri az önce yüzüne kapıyı kapatan hayaletimsi kişinin Yoona olup olmadığını düşünüyordu ki bu esnada kapı tekrar açıldı. 

Yoona’nın yüzünde düşlediği hiçbir şeyi gerçekleştirememiş olmanın pişmanlığı vardı.
Yuri soran gözlerle Yoona’ya bakarken, Yoona elindeki kağıt havluyu sinirinden mıncık mıncık ederek mutfağın yolunu tuttu bir yandan da söyleniyordu. “Erken niye geldin yaa! Hazırlık yapıyorum ben” dedi.
Yuri ise sabahtan beri doğum gününü kutlamasını beklediği arkadaşının ağzından bu sözleri duyunca gözleri parıldadı ve hemen arkadaşının yanına mutfağa gitti. Bu sırada Yoona mutfağın haline karşı burun kıvırıp mutfak sertinin üzerindeki suç delillerini toplama eğilimine kalkışmıştı ki kalkışmaz olaydı.,
Eline aldığı kabın, Yuri’nin “buranın hali ne böyle”demesiyle birlikte mutfağın kalebodurlarında paramparça olması bir oldu.

Yoona’nın tüm hazırlıkları hem beceriksizliğinden hemde Yuri’nin erken gelmesinden dolayı işe yaramamıştı ama yine de Yoona’nın amacı gerçekleşmiş o gün hafızlarında unutulmaz bir anı olmuştu.

Wednesday, February 15, 2012

Geçmişteki bir anı--- 4.Bölüm

Bölüm 4

Gözleri günün yorgunluğundan dolayı alnına konan busenin ardından hemen kapanan küçük kız ise gördüğü korku dolu rüyalar ile sabah uyandığında sanki kendini hiç uyumamış gibi yorgun hissediyordu..

Kalktı, kabullendiği ayrılığın ne zaman olacağını öğrenmek istiyordu artık.  Annesi her zamanki gibi mutfakta kızı için yiyecek bir şeyler hazırlıyordu. Dün doğru düzgün bir şeyler yemediği için bugün kendini olmadığı kadar aç hisseden bu ufaklık annesinin önüne koyduğu her şeyi yedi. Annesi kızının eski Shikshin haline döndüğü için rahatlamıştı.

Yoona yemeğinin arasında “ne zaman gideğiz?” diye sordu.
Annesinın minik kızının gitmek hakkında sorduğu soruyla morali yerine geldi. Kızına “2 gün sonra” diye cevap verdi.

Yoona’nınsa aldığı cevaba verdiği tepki ise yemek kaşığını ağzına daha da çok sokmasıydı, gören de yemeği değil de kaşığı yiyor sanabilirdi.

Bugün de evden çıkmadı Yoona küçük elleri ile Amerika’ya giderken yanında götüreceği oyuncaklarını ayırıyordu. Annesi babasının kendisinin ve kızının lüzumlu eşyalarını ayırarak kolilerken o da kendi payına düşen kısmı yapıyordu; sevdiği oyuncaklarını toplamak.

Bu pencereyi de götürmek istiyorum dedi içinden ve tülü kapalı olan pencerenin tülünü küçücük elleri ile sola doğru çekti. Karşı pencerede kendisine bakan bir çift göz ile karşılaştı. Yine acıktığını hissetti. Kahvaltı masasından yeni kalkmış olmasına rağmen.

Siwon karşı pencereden kendisine gülümserken sağ yanağındaki gamzesi beliriverdi ortaya. Ortak noktalarından biri de her ikisinin gamzesi oluşuydu. Aynada kendi gamzesine baktığında hep en yakın arkadaşının gamzesi gelirdi aklına.

Pencerenin önünden kalkarak aşağıya salona indi ve televizyonun yanında sehpanın üzerinde duran pembe ahşap arabayı eline aldığı gibi bahçeye çıktı ve siwonların evinin önüne gelerek zili çaldı.

Zorla uzandığı zil’den elini çekmesinin üzerinden çok geçmeden içerden koşarak gelen Siwon kapıyı açarak arkadaşını içeri buyur etti.

Terliklerini çıkarıp içeriye giren yoona bu evde en sevdiği yerlerden biri olan tekli koltuğa oturdu kucağında pembe arabasıyla.
Siwon “iyi misin?” diye sordu meraklı gözlerle Yoona’ya bakarak. Yoona ise gözlerini kucağındaki pembe arabaya dikmiş aklından geçen kelimeleri bir araya getirerek cümle oluşturmaya çalışıyordu.

“Biz Amerika’ya gidecekmişiz.” Dedi ve devam etti. “Yarın gidecekmişiz.” Sustu. Sanki küçük bir çocuk değilde genç bir kızmış gibi başını kaldırdı ve en yakın arkadaşının yüzüne bakarak “Doğum gününde yanında olamayacağım için üzgünüm.” Dedi ve kucağındaki pembe arabayı arkadaşına uzattı.

Siwon ise sanki arkadaşının kendisine söylediği şeyi hala anlamamış gibi bir ona bir de elinde uzattığı şu pembe arabaya bakıyordu.
Ne elini uzattı ne de bir şey söyledi. Bir an Yoona’nın olmadığını düşündü. O zaman kiminle yakalamacılık oynayacaktı. Kumdan kale yapınca kimi kolundan çekiştirerek o kalenin prensesi ilan edecekti. Ya da o pencereden baktığında karşısında ona bakan gözler kime ait olacaktı.

“Ama hani beraber okula gidecektik?” dedi siwon Yoona’ya dik dik bakarken. Yoona “Babam taşınacağımızı söyledi. Ben Amerika’da okula gidecekmişim. Sende gel derdim ama  gerçek olmayacak şeyleri söylemenin ne kadar mantıksız olduğunu biliyorum. Ama söz veriyorum büyüyünce tekrar Kore’ye döneceğim ve seni bulacağım.” Dedi çocuk kalbi ile verdiği söze tüm samimiyetiyle inanarak.



-----13 YIL SONRA-----

Valizini de alıp havaalanının çıkış kapısından çıkış yapan genç kız ışıltıyla parlayan güneş ışınlarından korunmak için çantasından çıkardığı güneş gözlüklerini taktı ve önünde duran taksiye binerek yıllar önce bu ülkeyi terk ederken geçtiği sokaklardan geri geri giderek evinin kapısının önünde buldu kendini.

Sunday, February 12, 2012

Öhöm öhöm


Benim bir suçum yok arkadaşlar her şey bu resmin suçu. Beni cezbetti:)
Bu ikiliye bir hikaye yazılmalı dedi bana içimdeki ses. :D
Ve ben de o hikayenin ilk bölümünü ele aldım.

Ve birazdan beğenilerinize sunacağım.