Showing posts with label yoonwon. Show all posts
Showing posts with label yoonwon. Show all posts

Wednesday, February 15, 2012

Geçmişteki bir anı--- 4.Bölüm

Bölüm 4

Gözleri günün yorgunluğundan dolayı alnına konan busenin ardından hemen kapanan küçük kız ise gördüğü korku dolu rüyalar ile sabah uyandığında sanki kendini hiç uyumamış gibi yorgun hissediyordu..

Kalktı, kabullendiği ayrılığın ne zaman olacağını öğrenmek istiyordu artık.  Annesi her zamanki gibi mutfakta kızı için yiyecek bir şeyler hazırlıyordu. Dün doğru düzgün bir şeyler yemediği için bugün kendini olmadığı kadar aç hisseden bu ufaklık annesinin önüne koyduğu her şeyi yedi. Annesi kızının eski Shikshin haline döndüğü için rahatlamıştı.

Yoona yemeğinin arasında “ne zaman gideğiz?” diye sordu.
Annesinın minik kızının gitmek hakkında sorduğu soruyla morali yerine geldi. Kızına “2 gün sonra” diye cevap verdi.

Yoona’nınsa aldığı cevaba verdiği tepki ise yemek kaşığını ağzına daha da çok sokmasıydı, gören de yemeği değil de kaşığı yiyor sanabilirdi.

Bugün de evden çıkmadı Yoona küçük elleri ile Amerika’ya giderken yanında götüreceği oyuncaklarını ayırıyordu. Annesi babasının kendisinin ve kızının lüzumlu eşyalarını ayırarak kolilerken o da kendi payına düşen kısmı yapıyordu; sevdiği oyuncaklarını toplamak.

Bu pencereyi de götürmek istiyorum dedi içinden ve tülü kapalı olan pencerenin tülünü küçücük elleri ile sola doğru çekti. Karşı pencerede kendisine bakan bir çift göz ile karşılaştı. Yine acıktığını hissetti. Kahvaltı masasından yeni kalkmış olmasına rağmen.

Siwon karşı pencereden kendisine gülümserken sağ yanağındaki gamzesi beliriverdi ortaya. Ortak noktalarından biri de her ikisinin gamzesi oluşuydu. Aynada kendi gamzesine baktığında hep en yakın arkadaşının gamzesi gelirdi aklına.

Pencerenin önünden kalkarak aşağıya salona indi ve televizyonun yanında sehpanın üzerinde duran pembe ahşap arabayı eline aldığı gibi bahçeye çıktı ve siwonların evinin önüne gelerek zili çaldı.

Zorla uzandığı zil’den elini çekmesinin üzerinden çok geçmeden içerden koşarak gelen Siwon kapıyı açarak arkadaşını içeri buyur etti.

Terliklerini çıkarıp içeriye giren yoona bu evde en sevdiği yerlerden biri olan tekli koltuğa oturdu kucağında pembe arabasıyla.
Siwon “iyi misin?” diye sordu meraklı gözlerle Yoona’ya bakarak. Yoona ise gözlerini kucağındaki pembe arabaya dikmiş aklından geçen kelimeleri bir araya getirerek cümle oluşturmaya çalışıyordu.

“Biz Amerika’ya gidecekmişiz.” Dedi ve devam etti. “Yarın gidecekmişiz.” Sustu. Sanki küçük bir çocuk değilde genç bir kızmış gibi başını kaldırdı ve en yakın arkadaşının yüzüne bakarak “Doğum gününde yanında olamayacağım için üzgünüm.” Dedi ve kucağındaki pembe arabayı arkadaşına uzattı.

Siwon ise sanki arkadaşının kendisine söylediği şeyi hala anlamamış gibi bir ona bir de elinde uzattığı şu pembe arabaya bakıyordu.
Ne elini uzattı ne de bir şey söyledi. Bir an Yoona’nın olmadığını düşündü. O zaman kiminle yakalamacılık oynayacaktı. Kumdan kale yapınca kimi kolundan çekiştirerek o kalenin prensesi ilan edecekti. Ya da o pencereden baktığında karşısında ona bakan gözler kime ait olacaktı.

“Ama hani beraber okula gidecektik?” dedi siwon Yoona’ya dik dik bakarken. Yoona “Babam taşınacağımızı söyledi. Ben Amerika’da okula gidecekmişim. Sende gel derdim ama  gerçek olmayacak şeyleri söylemenin ne kadar mantıksız olduğunu biliyorum. Ama söz veriyorum büyüyünce tekrar Kore’ye döneceğim ve seni bulacağım.” Dedi çocuk kalbi ile verdiği söze tüm samimiyetiyle inanarak.



-----13 YIL SONRA-----

Valizini de alıp havaalanının çıkış kapısından çıkış yapan genç kız ışıltıyla parlayan güneş ışınlarından korunmak için çantasından çıkardığı güneş gözlüklerini taktı ve önünde duran taksiye binerek yıllar önce bu ülkeyi terk ederken geçtiği sokaklardan geri geri giderek evinin kapısının önünde buldu kendini.

Tuesday, February 14, 2012

İsmi olmayan hikayeme bir isim buldum sonunda " Geçmişteki bir anı "

Evet başlığımdan da anlayacağınız üzere sonunda zor da olsa hikayeme bir başlık buldum inanır mısınız bu işin en zor kısmı başlık bulmaydı. Her ne kadar yine de içime sinmesede en uygun başlığın bu olduğunu düşündüm. Böyle eğlenceli bir başlık olur ama sonradan dram bitirmeye karar verirsem olmaz dedim. Ağır bir başlık koyup içerisinde eğlenceli öğelere yer vermek de garip gelir dedim ve böyle ucu açık bir ad buldum hikayem için:)

ohh ya bu kısmı biraz uzattım sanırım:)

Kısa bir hatırlatma yapmak istiyorum önceki bölümlerden bilirsiniz Yoona pencere kenarına geçtiğinde acıktığını hissediyordu. Bunu açlığa bağlamamın sebebi ise Yoona'nın normalde tam bir Shikshin olmasıdır.) Yani yemek yeme sanatını çok güzel uygular kendileri:D 










Giflerde de göreceğiniz üzere:)
 Evet karşınızda yeni bölüm:)

3.Bölüm

Karşı pencereden bakan yoktu. Pencereyi açıp bahçeye baktı ve Siwon oradaydı kum havuzunun içinde her zamanki gibi bir kale yapmaya hazırlanıyordu.


Önceden nasıl olurdu;
Siwon kumdan kaleyi tamamladığı zaman Yoona’ların kapı zilini çalar her defasında Yoona’yı çekiştire çekiştire kum havuzuna götürür ve “senin için kale yaptım pamuk prenses” derdi. Her güzel havada yaptıkları bir şeydi bu. Daha sonra Yoona genelde umursamazmış gibi yapıp her defasında içerisinde oluşan mutluluğu saklardı. Her zaman böyleydi zaten mutlu olduğunu çok belli eden bir tip değildi. Siwon bazen ona “sana ileride gerçek bir kale yapmamı ister misin?” derdi çocukluk hayaliyle Yoona’da “gerçeğini yaparsan belki beğenirim” der naz yapardı. Oysa her defasında o kumdan kalenin değeri bile evdeki oyun evlerinden çok  çok daha fazlaydı.

Siwon kale ile uğraşırken Yoona pencereyi sertçe kapattı ve minik göz yaşı damlaları eşliğinde söylene söylene kapıyı açarak merdivenden aşağıya doğru bağırmaya başladı. “Siz gidin ben bir yere gelmiyorum burada kalacağım. Burada kalacağım işte burada kalacağım.” Sesi gittikçe daha çok çıkıyordu. Çalan kapının zili ile odasına çıktı ve kapıyı sertçe kapattı. Gelenin kim olduğunu biliyordu ve bu haberi arkadaşına vermek istemiyordu çünkü bu olmayacaktı. Öyle düşünüyordu çocuk kalbinde.

Siwon kapı zilini çaldı, kapıyı Yoona’nın annesi açtı ve “Yoona bugün dışarı gelmeyecek biraz rahatsız” dedi. Siwon hasta kelimesini duyunca endişesini saklayamadı ve çocukça hissettiği o telaş duygusu ile çamurlu ayakkabılarını nasıl çıkardığını bilemeyerek içeri girdi. “odasında mı? Nerede? Nesi varmış ki min ah teyze?” dedi. Min ah karşısında kendisine endişeli bakan bu bir çift gözün bakışlarındaki saf arkadaşlık duygusu karşısında kalbinde bir burukluk hissetti ve “ uyuyor şimdi biraz dinlenmesi lazım iyileşince gelir haber verir sana merak etme “ diyerek ufak çocuğu geldiği kapıdan dışarıya yolcu etti.
Kapıyı kapattı ve telefonun yanına giderek eşinin iş yerini aradı ve biricik kızlarının bu haber karşısında verdiği tepkiden bahsetti eşine.

Akşam olmuş Yoona artık ağlamaktan yorulmuştu. Zilin sesini duyduğunda gelenin babası olduğunu biliyordu. Babasına yalvarmak istiyordu. “Buradan gitmeyelim baba. Söz veriyorum çok akıllı bir çocuk olacağım” demek istiyordu.

Babasının yanına koşar adım gitmek istemesenin yanı sıra annesi gibi onun da bu karardan dönmeyecek olmama ihtimali tüm cesaretini kırıyordu, adımları ileri mi yoksa geri mi gidiyor belli değildi.

Yavaşça merdivenlere yaklaştığında ise annesinin ağlamaklı sesi ile babasına “tüm gün odasından çıkmadı, korkuyorum, hiç istemiyor” dediğine şahit oldu.

Bir anda Yoona’nın gözleirnin içi parladı annesi onu anlıyor, ona hak veriyordu. Evet gitmeyeceklerdi “oh be gitmeyeceğiz” diye geçiriyordu ki aklından babasının sözlerine kulak verdi bu seferde.
“Sevgilim, çocuk o daha zamanla buradaki hayatını unutacak birkaç küçük anıdan başka bir şey kalmayacak aklında, üzülme lütfen.” Dediğini duyması ile babasının bu mevzuda kesin kararlı olduğunu anlaması zor olmadı. Yaşı küçük olabilirdi ama olması gerekenden fazla zeki bir kızdı Yoona. Bugüne kadar babası onu hep “Zeki kızım” diye överdi ya bu yüzden zaten.

Merdivenin basamaklarını yavaş yavaş inerken babası ile göz göze geldi. Babası küçük kızına doğru gelerek onu kucağına aldı ve “benim minik prensesim nasıl bakalım, anneni üzmüşsün sanırım. Senin gibi akıllı bir kıza hiç yakıştı mı bu?” dedi.

Çocuk kalbi babasının kucağında kendini en güvenli yerde hissedermiş. Yoona’nın kalbi de bedeni de en çok babasının kucağını severdi. Babasının yanağına kondurduğu öpücüğe karşılık o da babasının yanağına küçük bir buse kondurdu ve annesinin yanına gidip özür diledi.
Artık ağlamaktan yorulmuştu ve de ağlamanın hiçbir işe yaramadığını sonunda bugün öğrenmişti.

O gece anne ve babası da Amerika’da neler yapacaklarını konuşup durdular. Her hayalin içinde belki de baş köşesinde Yoona vardı.  “Bu terfi gerçekten harika oldu, bunun için ne kadar çalıştığımı biliyordun hayatım, Sonunda kızımız çok daha güzel eğitim veren okullarda okuyabilecek ve de ileride harika bir doktor olacak benim kızım, değil mi” diyor kızına bakıp gülümsüyordu. Yoona da çocuk kalbi ile olanları kabullenmiş bir yandan televizyondaki eğlence programına bakıyor bir yandan da anne babasının konuşmalarına kulak veriyordu. Bu akşam ikisi de onu eğlendirmek için yeterli değildi.

Saat 8.30 olduğunda annesinin söylemesine gerek kalmadan Yoona odasına doğru çıktı annesi de hemen arkasından.
Üzerine battaniyesini çekerek kızının alnına kondurduğu buse ile kızını uykunun kollarına teslim eden anne, kızının verdiği tepkinin çok büyümemiş olmasının rahatlığıyla tekrar aşağıya eşinin yanına indi.

Sunday, February 12, 2012

Başlıksız - Hikayenin adına henüz karar verebilmiş değilim o yüzden şimdilik adı yok:D


“Dur Yoona koşma, bekle beni ya!” diyerek minik kızın peşinden koşan  çocuk önündeki taşı görmeyerek yere çakıldı.
“Aishhh”
Duyduğu inilti sesiyle arkasını dönen küçük kız, yerde yatan Siwon’u gördü ve hemen geriye dönerek yarası olup olmadığına baktı.
“Önüne neden bakmıyorsun? Bir şeyin yok ya” diyor bir yandan da kendi yüzünden Siwon’un düşmüş olmasından sebep kendine kızıyor ağlamamak için kendini zor tutuyordu.

Siwon acıyan dizinin acısını unutmuş kendisini ağlayacakmış gibi gözlerle bakan bu tatlı kızın yüzüne bakıp gülümsüyordu.
Yüzünü dizindeki yaradan Siwon’un yüzüne çeviren minik kız, arkadaşının kendine sırıtarak baktığını görünce arkadaşının kendisiyle dalga geçtiğini zannedip ayağa kalkarak eve doğru koştu.

Geride kalan Siwon ise ağrıyan ayağı ile topallaya topallaya kendi evine gitti. Onu o halde gören annesinin azarlarını işittikten sonra ayağına yapılan pansumanla birlikte odasına çıkıp her zamanki yerine pencerenin önüne geçti. Tülün arkasından yine karşı pencereyi gözlüyordu. En iyi arkadaşı Yoona’nın odası ile odaları karşılıklıydı.

Siwon pencereden karşı odayı gözlerken o sırada Yoona çoktan Siwon’a kızmış olduğunu unutmuş “acaba dizi ağrıyor mudur?” diye endişeleniyordu. Annesine mutfakta yemeği hazırlarken o da televizyon karşısında kendini oyalıyordu odasına çıkıp he zamanki yerine gitmeye karar verdi.

Pencerenin önüne geçip de tülü açtığında karşıdaki pencerenin tülleri kapalıydı vazgeçip tam da yatağına gidecekti ki karşıdaki pencerenin tülü aralandı.

Pencerenin karşısına her oturduğunda acıktığını hissediyordu Yoona, aslında tam açlık gibi de değildi farklı bir histi ama midesinden geliyordu bu his. Belki de midesinden gelmiyordu ama 6 yaşında bir çocuk midesinin nerede olduğunu bilir miydi ki? Pencereyi açtı ve o esnada her zamanki gibi Siwon çoktan pencereyi açmıştı bile.

Karşı pencerede beliren prensesin pencereye çıktığını gören Siwon önce hiç tepki vermeden onu izledi çoğu zaman yaptığı gibi. Artık onun ne zaman sıkılacağını bile biliyordu eğer dudaklarını öne bükerse bu onun sıkıldığına işaretti ve Yoona dudaklarını büzer büzmez tülü açıp karşı penceredeki kıza bir gülücük yolladı.

Kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Tıpkı kelebeğin kanat çırpışına benzetiyordu kalbinin bu atışını ve de niyeyse hep pencere kenarında alıyordu onu bu kalp çırpıntısı nedenini bilmiyordu, daha 6 yaşında bir çocuk böyle şeylerin ne anlama geldiğini bilmezdi değil mi?

Pencereyi açan Yoona sanki umursamıyormuş gibi bir ses tonuyla “Numaracı bir şeyin yok değil mi?” diye sordu aslında iyi olmasını istiyordu zaten.

Siwon ise zaten yaralanmış olmayı gururuna yediremiyor olduğu için “Turp gibiyim” dedi ve ayağa kalktı iyi olduğunu göstermek için ama o esnada hissettiği acı ile bükülen dudağıyla birlikte kalktığı yere oturdu.

Yoona kalkaması ile oturması bir olan Siwon’a karşı gülümsedi ve “kendine dikkat et dinlen biraz ayağın iyileşsin” diyerek pencereyi kapatıp alt kata mutfağa annesinin yanına gitti.

Yoona, üç gündür üzerinde çalıştığı maketi tamamlamak üzereydi. Annesi ile birlikte doğum günü haftaya olan Siwon için oyuncak bir araba yapıyordu. Yoona kendisinin en sevdiği renk olan pembe bir araba vermek istiyordu Siwon’a doğum gününde. Annesi mutfakta yemek hazırlıyorken Yoona’da arabanın tekerlerini siyaha boyuyordu küçük elleri ile.

Babasının eve gelmesi ile birlikte hep beraber masaya oturan bu küçük aile ve her aile gibi masada günlük yaşantılarını konuşan diğer ailelerinden hiç mi hiç farkları yoktu. Sadece babası yarın öğreneceği müjdeli haberi bugün bilmiyordu, annesi kızının yarınki o müjdeli haberden sonra içine kapanık az konuşan bir kız olacağını aklına bile getiremiyordu.

Yan evde oturan 4 kişilik aile de babalarının eve gelmesi ile birlikte her zamanki akşam yemeği keyfini çıkarırken evin erkek çocuğunun aklında, dizindeki yaradan başka bir şey yoktu şimdilik, ama her şey yarın da böyle olacak mıydı?

Öhöm öhöm


Benim bir suçum yok arkadaşlar her şey bu resmin suçu. Beni cezbetti:)
Bu ikiliye bir hikaye yazılmalı dedi bana içimdeki ses. :D
Ve ben de o hikayenin ilk bölümünü ele aldım.

Ve birazdan beğenilerinize sunacağım.