Showing posts with label geçmişteki bir anı. Show all posts
Showing posts with label geçmişteki bir anı. Show all posts

Tuesday, March 13, 2012

Geçmişteki bir anı --9.Bölüm

9.Bölüm


Siwon dün gece geç yattığı için kalkması öğlen saatlerini bulmuştu. 
"Okul başlayınca erken kalkmaya nasıl alışacağım ben ya" diye düşünürken okulun yarın başlayacak olması bunun cevabını öğrenmesinin yakın olduğunu aklına getirdi.

Kalktı elini yüzünü yıkayıp bir duş aldı mutfakta annesinin hazırlayıp dolaba koyduğu aperatiflerden birşeyler atıştırırken cep telefonu çaldı ve ağzındakini yuttuktan sonra çalan telefonu susturmaya karar verdi.

"alo" dedi telefondaki Shiwoo'ya.

İkili lisenin ilk yıllarından beri aynı sınıftaydılar ama bu ne yazık ki üniversite için geçerli değildi. Shiwoo bu yıl için üniversite giriş sınavlarında başarısız olmuş seneye tekrar deneyecekti.

"Yarın okul zımbırtısı yine başlıyor artık meşgul biri olup çıkarsın sen, bugün biraz takılalım mı?" dedi küçük bir sitemle beraber.

"oğlum ne zamandı kız kaprisleri yapar oldun sen ya" dedi siwon bir yandan da dolaptan çıkardığı kimbaptan  ağzına attı.

"nerdesin? ne yapalım?" dedi sonra da

Shiwoo ise "rainbow kafe'de olcak bizimkiler, oraya gideriz sonrasını düşünürüz" dedi.

Telefonda ikili birbirine "görüşürüz" dedikten sonra hazırlanıp evden çıktılar.

**------******-------**

Yuri ve Yoona dükkanlara girip çıkıyor. Beraber dolaşıyor, olup olmadık yerde resimler çekiniyor. Sanki artık  orada yaşamıyorlar da sadece turist olarak gelmiş gibi davranıyorlardı. 
Yuri bir haftadır Seouldeydi ama Yoona'sız hiç de çılgın şeyler yapmazdı. Yoona'da Yuri olmadığında o kadar sessiz sakin bir hale bürünürdü ki.

Kızlar gezmekten yorulmuşlardı, gözlerine güzel görünen bir kafeye oturdular ve iki icetea istediler en sevdikleri olan şeftaliliden.

Sıcak günün ve yorgunluklarının üstüne içtikleri soğuk çayları ile birlikte beraber çekindikleri resimlere bakıyorlardı. 

Yan masada kendi yaşlarında olduğu bir grup kızlı erkekli grup oturuyordu ve beraber yaptıkları çılgınlıklara sadece yeni bir tanesini ekliyor olacaklarını düşünerek Yuri; “biraz sosyalleşelim mi?” dedi.

Bunun ne demek olduğunu bilen Yoona elindeki fotoğraf makinesını kılıfına koyarak sırt çantasına koydu ve ikili beraber ayağa kalktılar.

Yan masaya giden ikiliden sözü alan Yoona olmuştu “selam” dedi en doğal gülümsemesi ile birlikte, “sizinle birlikte oturabilir  miyiz?”

Masadaki çocuklar önce kızlara sonra birbirlerine sonra tekrar kızlara baktılar ve iki erkek hemen ayağı kalkarak sandalyerlerini kızlara verdiler ve bu sırada da kendilerine yan masadan bir sandalye çekerken, “neden olmasın” dediler. Gruptaki iki 3 kız biraz bu durumdan rahatsız olmuş gibi davransalarda kızlara müsaade ettiler

Yuri ve Yoona önce kendileri tanıttı onlara öğrenci olup olmadıklarını sorup, kendilerinin öğrenci olduklarını söylediler.

5-10 dakika sonra masadaki kızlarda bu iki kızın aslında fena kimseler olmadığına kanaat getirdiler.

Yuri ve Yoona ikinci buzlu kahve siparişlerini verirken masadaki diğerleri de içecek bir şeyler aldılar. Bu sırada Yoona çalan telefonuna cevap verdi. Arayan yengesiydi ve yarın Seoul’e gelceğini söyledi Yoona’ya, yarın görüşmek için sözleşip telefonu kapattığında, oturdukları masadaki gençler kendilerine doğru gelen iki kişiyle  uzaktan selamlaşmaya başlamışlardı.

Masaya doğru gelen ikiliden birisi gözlerini dikmiş Yoona’ya bakıyordu, önce sağına bakan Yoona o kişinin kendisine baktığına kanaat getirdiğinde ise bakışlarındaki samimiyetin neden kendine bu kadar tanıdık geldiğini düşünüyordu.

Geçmişteki bir anı ---8.Bölüm

8.Bölüm

Kızlar afiyetle yemeklerini yerken Yuri “Bir kaç gün daha buradasın” dedi.Yoona ağzındaki yemeği mideye gönderdikten sonra “Yani ısrar edersen kalırım tabi ama bir evime gitseydim” dedi. Yuri de “Yengen aradı uyuyorken, Busan’daymış Birisi ölmuş heralde çok yakın bir arkadaşıymış. 2 gün sonra geleceklermiş.” Dedi.

Yoona’da dudağını bükerek, “Anahtarı bir insan nasıl unutabilir ya” dedi, kendine kızıyordu. Yuri de “Sen meleksin tatlım o yüzden unutmuş olabilirsin” dedi bir yandan da ramenin suyunu kaşıkla içiyordu. Yoona’nın “Yuri_aaaah” demesiyle Yuri’nin geri adım atması bir oldu. Yoona ne zaman Yuri’ye kızsa ona Yuri_ah derdi a’sını uzatarak.

Yuri “Ama şimdi neden kızıyorsun ya” diye kendini savunmaya geçecekken, Yoona “Ben demedim ona bana kör kütük aşık ol diye ya, her defasında tekrarlattırıyorsun.”

Aralarında bu diyaloğun oluşmasına neden olan olay ise 2 yıl önce yaşanmıştı. Lisede okulun en popüler çocuklarından olan Niall, Yoona’ya aşık olmuştu her ne yaparsa yapsın Yoona’ya duyduğu bu aşka bir türlü karşılık bulamıyordu. Bir gün okulun anons odasına giderek aşkını tüm okula ilan etmeye karar vermişti, gerçi okulda bilmeyen kimse kalmamıştı ama Niall ne kadar çok sevdiğini kendince Yoona’ya göstermek istiyordu.

Anons odasında kimsenin olmayışını fırsat bilerek mikrofonu açık hale getirdi ve Yoona sayesinde  öğrendiği korecesi ile

“Yoona, ben Niall. Seni ne kadar çok sevdiğimi herkes duysun istedim. Seni neden bu kadar sevdiğimi soruyorlar. Çünkü sen insan değilsin.” Demiş bu kısımda görevli gelip Niall’ı odadan çıkarmıştı ve Niall cümlesini tamamlayamamıştı. Yoona Bu sözün üzerine daha çok sinirlenmişti ve Niall’i gördüğü yerden uzaklaşıyordu. Niall Yuri’yi yalnız bulduğu bir anda yanına gelerek “Sen bir meleksin” kısmını söyleyemediğini açıklamıştı ama Yoona’nın bu hiçte umrunda olmamıştı. Konuşmayı Korece yaptığı için okuldaki kimse bir şey anlamamıştı Yuri, Yoona ve de Tiffany konuşulanları anlamıştı ama bu üçü de zaten iyi anlaştığı için o konuşma okulda Niall’in çılgınlıklarından biri olarak kalmıştı.

Kızlar akşam beraber yatmışlar ve günün yorgunluğunu atmak istercesine deliksiz uyumuşlardı.
Sabah ilk kalkan Yuri olmuş ve kahvaltıyı hazırladıktan sonra Yoona'yı uyandırmıştı.

Yarın okullar başlayacaktı. Okul maratonu başlamadan önce iki kafadar doğdukları ve özlemini çektikleri Seoul sokaklarında gezinmeye çıkmışlardı.

İkisi de 2PM grubunun hayranlarıydı hele ki Yoona'nın Wooyoung'a olan hayranlığı dillere destandı Los Angelesdaki okulunda. Yoona ve Yuri ikilisi sayesinde 2PM'in tüm şarkılarını biliyor hale gelen sınıf arkadaşları için Wooyoung tamamen bir tabuydu. Kimse onun için yakışıklı, çok güzel dans ediyor, ah çok ateşli ama gibi ifadeler kullanamazdı yoksa Yoona'nın gazabına maruz kalırdı. Yuri'nin de en sevdiği grup ise Shinee'ydi fakat Yoona ile birlikteyken hep 2PM dinlerdi.

Beraber Itewon sokaklarında dolaşırken her bir dükkanda çalan k-pop şarkılarını duymak Yuri'ye ve Yoona'ya ayrı bir heyecan veriyordu. "İşte bu ya. Kendimi buldum" dedi Yuri ve Yoona arkadaşını katıldığını belli etmek için o anda yanından geçtikleri dükkanda gümbür gümbür çalan "Nega çeyn çalaga" şarkısna eşlik etti.

İkisi de bu şehrin hayaliyle büyümüşlerdi. Nedenenin tam olarak ne olduğunu hatırlamasa da Yoona küçüklüğünden beri her zaman "Ben büyüyünce Kore'ye döneceğim" deyip dururdu. Yuri de arkadaşının bu isteğini heyecanla karşılar ve her defasında birlikte hayaller kurarlardı.


İşte şimdi hayallerin gerçeğe dönüştüğü andı.

Monday, February 20, 2012

Geçmişteki bir anı ---7.Bölüm

7.Bölüm

yuri’ye yaptığı yardım teklifinin geri çevrilmesi üzerine salona geri dönen Yoona, üzerinde hissettiği yorgunluğu atmak için koltuğa uzandı. Cebindeki telefonla tekrar yengesini arayıp tekrar mesaj sesini duyduktan birkaç dakika sonra ise gözlerinin kapanmasına müsaade ederek kendini tatlı uykunun kucağına teslim etti.

Giden arabanın arkasından bakan Siwon bu geçen kızdan gerçekten çok hoşlanmıştı ama giden gitmiştir gittiği gün bitmiştir felsefesine sahip biri olarak kendine bir kere bile dönüp bakmayan bu kızı merak edecek değildi ya. Ama aklında takılmadan edemiyordu işte “Benim gibi birisini nasıl görmezden gelebilir ya” diyerek de içi içini yiyordu.

Ji-min’e dönerek “Bugün yakışıklı değil miyim?” diye sordu ciddi ciddi. Ji-min ise yüzüne oturan koca gülümsemeyle birlikte “ Oppa bugün de her zamanki gibi harikasın.” Dedi. Siwon etrafındakilerden sürekli böyle sözler duymaya alışıktı e madem bugün de her zaman ki gibiydi de “Neden dönüp bakmadı ?” diye söylendi.

“Ne dedin, oppa?” diyerek soran gözlerle bakan Ji-min’in neden burada olduğunu hatırladı, arkadaşının –aynı zamanda Ji-min’in kuzeni- kendinde olan kitabını Ji-min’e verecekti.

Neden ShiWoo’ya değilde Ji-min’e verdiğini de artık biliyordu her seferinde benzer bahaneleri kullanıyordu Ji-min Siwon’a yakın olabilmek için.

Siwon Ji-min’i gönderdikten sonra biraz televizyona baktı ama televizyonda ilgisini çeken bir şeyler bulamayınca odasına çıktı. Annesi ve babası bu sabah bir arkadaşları vefat ettiği için Busan’a gitmişlerdi.

İki gün sonra üniversite hayatına başlayacaktı ama içinde en ufak bir heyecan bile yoktu  “Her zaman yaşadığım şeyleri yaşayacağım” diye düşünüyordu.”Etrafımdaki kızların çoğu benden hoşlanacak, kendilerini güzel göstermek için halden hale girip beni kendilerine aşık etmeye çalışacaklar” fikri geçiyordu aklından. Bugüne kadar hep böyle olmuştu.

Bugüne kadar ilgi gösterip de ilgi bulamadığı tek bir kız bile olmamıştı. Ama bugüne kadar sınıf arkadaşlarının hiç biri ile gönül macerası yaşamamıştı çünkü arkadaşlarının üzülmesi en son isteyeceği şeydi.

Komidinin üzerindeki pembe ahşap arabaya baktı. Çocukluk arkadaşı Yoona geldi aklına. Onu tekrar görmeyi çok istiyordu hatta bir keresinde Amerika’ya bile gitmeyi düşünmüştü ama işte düşüncede kalmıştı sadece.

Yüzü koyu yattığı yatakta yüzünü pembe ahşap arabasına çevirmiş: “Bu dünyada benim için en anlamlı hediye sensin.” Dedi kısık sesle.

Tanımadığı birini özlüyordu. Hayatının ilk 6 yılını onunla birlikte geçirmişti fakat ne kötüdür ki bu 6 yıldan aklında kalan birkaç anıdan ibaretti. “Neden çocukken yaşadığımız şeyleri unuturuz ki” dedi yine. Bu sözü bu arabaya her bakışında tekrarlardı. Yoona ile ne kadar çok anı hatırlarsa bunun onu çok çok daha huzurlu hissettireceğini düşünüyordu.

“Bana geleceğim demişti. Ama hala ne gelen var ne giden” diye mırıldandı.

Küçükken annesine “Yoona geri geleceğim dedi” diye söylerdi ve her defasında da annesi “küçükken söylenen sözler unutulur” derdi ve artık annesinin sözüne inanmaya başlamıştı Siwon, çünkü Yoona’nın geldiği felan yoktu.
Dün gece geç yatmış olmanın verdiği yorgunlukla aklında küçük Yoona’nın birkaç hatırası ile birlike kendisini uykuya teslim etti.

İki çocukluk arkadaşı birbirinden habersiz uyuyorken belki de yine birbirilerinden habersiz geçmişteki bir anıyı rüyalarında görüyorlardı.

--
Yuri salona geldiğinde Yoona’nın uyuduğunu görünce üzerine odasından getirdiği bir battaniyeyi örttü ve son günlerde okuduğu kitabını eline aldı. O sırada çalan “Hands up” şarkısının Yoona’nın telefon zil sesi olduğunu biliyordu ve Yoona’nın uyanmaması için çantasından telefonu alarak cevap verdi.

Soran bir ses önce “merhaba” sonra da “kimsiniz?” dedi. Yuri arkadaşı uyanmasın diye telefon görüşmesine mutfakta devam etti.

Yaklaşık 2 saat sonra yoona gözlerini açtı ve yanıbaşında kitap okuyan arkadaşını gördü. “Uyumuş muyum?” dedi gözlerini açmaya çalışarak. Kendisine yüzünde gülümseme ile bakan arkadaşı “Uyumadın canım sadece horluyordun” diyince Yoona “Ben horlamam bir kere, kulağımla duymadığıma inanmam bilirsin” dedi gülerek. Yuri de elindeki kitabı kapatarak mutfağın yolunu tuttu ve giderken de eli ile sol taraftaki kapıyı gösterek “Lavabo orası, mutfakta bekliyorum” dedi.

Saturday, February 18, 2012

Geçmişteki bir anı --6.Bölüm

6.Bölüm

Yoona'nın adım attığı bu eve ilk girişi olmasına rağmen, ona o kadar tanıdık geliyordu ki; Şu beyaz üzerine siyah kareli kumaş kaplı koltuk Yuri’nin 4.yaş günü kutlaması resimlerinde arka fonda duran koltuktu mesela. Ya da şu merdivende asılı olan aile tablosu, bunun bir örneğide Los Angeles’daki evlerinde vardı. Küçük Yuri’ye baktı tekrardan sonra da arkasına dönüp kapıyı kapatan arkadaşına…

Yoona’nın valizini duvar kenarına koyup poşetleri alıp mutfağın yolunu tuttu. Yoona’ya dönerek “Siz küçük hanımın o koca midesini doldurmak için bir şeyler hazırlayacağım biraz dinlenmek ister misin?” diye sordu, yüzündeki gülümseme hala oradaydı.

Bir haftada arkadaşını o kadar özlemişti ki, senelerdir beraber büyümenin verdiği bu yakınlık ve de ikisinin de kardeşinin olmayışı onları kardeş gibi hissettirmişti bunca sene. 4 yıl önce Yoona’nın bir erkek kardeşi dünyaya gelmesine rağmen bu aralarındaki kardeşlik bağını hiç ama hiç etkilememişti.

Yuri mutfağa geçmiş marketten aldığı malzemeleri yerlerine yerleştirirken Yoona’da salondaki gözlemini bitirip mutfağa Yuri’nin yanına gelmişti. “Biliyorsun şimdi yardım ederim ama hem hiçbir şeyin yerini bilmiyoum ki neyi nereye koyayım hem de, bu maharetli arkadaşının sana gelir gelmez zarar vermesini istemezsin değil mi?” dedi kollarını birbirine bağlamış mutfak kapısından konuşuyordu.

Yuri ise ellerini “aman ha” der gibi kaldırarak “ Yoona daha dün topladım mutfağı sakın diyeyim ya, bak annem de yok gerimizden toplasın, tüm kırıkları sana toplatırım ha” dedi. Sonra ikisi beraber gülmeye başladı.


İkisinin de aklında ortak bir anı canlanmıştı:

Yoona, yuri’nin 14. yaş günü için ona sürpriz bir doğum günü hazırlamak istiyordu. Pasta kitabından aldığı tarifi evde yapmaya çalışmıştı ve daha önceden sözleştikleri gibi Yuri saat 4’de eve gelecekti ve de Yoona elleri ile hazırladığı pastayı Yuri’nin önüne mumlar eşliğinde getirecekti. Yuri pastayıYoona’nın yapmış olabileceğini hiç beklemediğinden çok şaşıracak, bu anı hayatının unutulmazlarından biri olacaktı. 

Evet bu anı hayatının unutulmazlarından biri olmuştu fakat işler hiçde Yoona’nın istediği gibi ilerlememişti.

Keki hazırlama sürecinde Yoona en soğuk savaşı Yumurtalar ile vermişti. 3 yumutayı kırabilmek için 20 tane yumartayı heba etmişti. Ama öyle bir maceraydı ki Yoona az daha sinir krizleri geçiriyordu genç yaşta. İlk kırdığı daha doğrusu parçaladığı yumurta akı ve sarısıyla birlikte eline bulaşmıştır. “Sanırım çok sıkmamalıyım” dedi bu denemesiyle birlikte. Bir sonrakinde de yumurtayı o kadar hafif tutmuştu ki bu sefer Yumurta elinden düşerek başarılı bir intihar girişiminde bulundu. “Ya zaten birazdan öldürecektim iki dakika sabredemedin mi yumurta ya” diye sitem etti bu sefer de Yoona. Her defasında yumurta ile ayrı bir macera yaşayan Yoona’yı biri görse herhalde bir monolog canlandırıyor ya da bu kız delinin teki diye düşünebilirdi. Sanırım ikinci olasılık daha yüksek bir olasılıktı. 
Sonunda 3 yumurtayı istediği gibi kabın içerisine kırmayı başarmıştı. Tabi bu arada geçen sürenin farkında bile değildi.

Hazırladığı kek karışımını karıştırmak isteyen Yoona, mikserin ON tuşuna basması ile birlikte yüzünün bembeyaz olması arasında 2 saniye ya vardı ya yoktu. Yüzüne sıçrayan unlardan dolayı aniden ne yapacağını bilemeyen Yoona elinde tuttuğu mikserle birlikte geri geri çıktı ve hala çalışır durumda olan mikser kek karışımlarının bir kısmını  mutfağın dört bir köşesine döne döne saçtı.

Yoona neler olduğuna anlam veremeden dış kapının zili çalmıştı. Bir anda duvardaki saate bakan Yoona saatin çoktan 3.30 olduğunu görmüştü. “Ya saat ne zaman bu kadar ilerledi ya pastayı yetiştiremeyeceğim.” Dedi telaşlı bir sesle bir yandan da kapının çalan zilini susturmak için acele acele kapıyı açtı ve de kapıyı açması ile kapatması bir oldu.

Yuri az önce yüzüne kapıyı kapatan hayaletimsi kişinin Yoona olup olmadığını düşünüyordu ki bu esnada kapı tekrar açıldı. 

Yoona’nın yüzünde düşlediği hiçbir şeyi gerçekleştirememiş olmanın pişmanlığı vardı.
Yuri soran gözlerle Yoona’ya bakarken, Yoona elindeki kağıt havluyu sinirinden mıncık mıncık ederek mutfağın yolunu tuttu bir yandan da söyleniyordu. “Erken niye geldin yaa! Hazırlık yapıyorum ben” dedi.
Yuri ise sabahtan beri doğum gününü kutlamasını beklediği arkadaşının ağzından bu sözleri duyunca gözleri parıldadı ve hemen arkadaşının yanına mutfağa gitti. Bu sırada Yoona mutfağın haline karşı burun kıvırıp mutfak sertinin üzerindeki suç delillerini toplama eğilimine kalkışmıştı ki kalkışmaz olaydı.,
Eline aldığı kabın, Yuri’nin “buranın hali ne böyle”demesiyle birlikte mutfağın kalebodurlarında paramparça olması bir oldu.

Yoona’nın tüm hazırlıkları hem beceriksizliğinden hemde Yuri’nin erken gelmesinden dolayı işe yaramamıştı ama yine de Yoona’nın amacı gerçekleşmiş o gün hafızlarında unutulmaz bir anı olmuştu.

Thursday, February 16, 2012

Geçmişteki bir anı ---5.Bölüm

5.Bölüm

Aklına bu evden ayrıldığı günü getirmeye çalıştı ama o kadar eskide kalmıştı ki, o kadar küçüktü ki hatırlamakta güçlük çekiyordu. Annesinin eline verdiği adres kağıdı olmasa evi bulamayabilirdi bile. Annesinin anlattığına göre çok güzel anılar yaşamışlardı bu küçük evde. Aslında ev pek küçük sayılmazdı ama Los Angelas’daki evlerine oranla küçük sayılırdı. Temiz havayı içine çekti. “memleket kokusu bu oluyor demek ki” dedi. Gözü yandaki eve kaydı. "Bu evde de çocukluk arkadaşım oturuyordu" dedi.

Her ne kadar Yoona çocukluk arkadaşını pek hatırlamasa da 6 yaşından önce çekildiği tüm resimlerde olan o çocuğa karşı çok samimi duygular besliyordu. “Benim ikinci Yuri’m diyordu çocukluk arkadaşı Siwon” için. “Heralde Yuri’nin erkek versiyonu olurdu benim için” diye düşünürdü. Ama geçmişte kalmıştı işte.

Anahtarı çıkarmak için eli çantasına gitti ama çantasından boş dönmek zorunda kaldı. Çantasını didik didik aradı ama anahtarını bir türlü bulamadı. Acele ile eli havaalanında geçici kullanım için aldığı telefona gitti. Annesinin numarasını tuşladı.

“Anne anahtarım yok çantama koymamış mıyım ya bir bakar mısın? Off başıma gelene bak buralara gelip evimden içeri giremiyorum ya.”
Annesi ise uyku ile uyanıklık arasında kızının önce ne dediğini anlamaya çalıştı daha sonra da evin anahtarını komidinin üzerinde bulduğu geldi aklına ve “çantana koyduğun anahtarın komidinin üzerinde ne işi vardı acaba?” dedi ve devam etti “Yengende bir anahtar var geçen evi temizletmesi için göndermiştim ondan al. Numarasını vereyim sana bekle” diyerek telefon rehberinden Eun Min’in telefon numarasına bakarak kızına söyledi.

Annesinden aldığı telefon numarasını tuşlayan genç kız karşı tarafın telefona cevap vermemesi ile bu sefer telefonu kapatarak Yuri’nin numarasını çevirdi. Yuri Kore’ye Yoona’dan bir hafta önce gelmişti.

İkinci çalışta cevaplanan telefondan gelen Alo sesine  karşılık Yoona:
“Benim! Evin anahtarını almamışım ya kapıda kaldım iyi mi?” deyip minik bir kahkaha kopardı ve devam etti, “Nerdesin?”

“Marketteyim şu an sana yemek hazırlayacaktım bu akşam için. Bin taksiye  Namhyeon caddesindeki Eleven’ın oraya gel. Taksiyi de tut beraber eve geçeriz” dedi ve Yoona arkadaşının sözünü tamamlamasından sonra  “Tamam” diyerek telefonu kapattı ve gelen taksiye el uzattı. Taksi birkaç adım ilerisinde durdu ve içerisinden biri bayan biri erkek iki genç indi.
Onların ardından Yoona taksiye binmek üzere o tarafa yöneldiğinde taksiden çıkan genç çocuk dikkatle Yoona’ya baktı ve yanındaki kızın “Kim acaba?” sorusuna karşılık “heralde yine evin satılık ya da kiralık olup olmadığını soran biridir” dedi ve içerisinden “çok fena bir kızmış keşke şurayı bu kıza kiraya verseler” diye geçirirken gözleri hala genç kızın üzerindeydi.

Taksi şöförü genç kızın valizini bagaja yerleştirdikten sonra  direksiyonun başına geçip de arabayı hareket ettirdiğinde bile genç delikanlının bakışları Yoona’nın üzerindeydi ama Yoona bununla bir gram bile ilgilenmiyordu. Şu an aklında yengesinin telefonu neden açmadığı vardı. Yedek anahtarı almak istiyordu. Tekrar yengesini aradı ama yine cevap veren olmadı.



Taksi, elinde poşetlerle marketin önünde duran Yuri’nin önüne gelip durdu. Arabanın içinden çıkan Yoona’yı gören Yuri önce elindeki poşetleri yere bıraktı ve bir haftadır görmediği çocukluk arkadaşına sarıldı. Tekrar taksiye binerek Yuri’nin ailesinin Seoul’deki evine geldiler.

Kapının anahtarını çıkarıp Yuri kapıyı açmaya giderken Yoona’da valizini sürerek getiriyordu. Elinde anahtarı Yoona’ya göstererek yüzündeki muzip bir bakışla “Bu küçük şey insanı evsiz bile bırakır yahu” diyerek arkadaşına laf kondurdu.

Yoona ise zaten sıkılan canının ve cevaplanmayan telefonların üzerinden Yuri’nin bu sözüne karşılık “Heralde küçük hanımda evsiz barksız kalmak istiyor” diyerek ani bir hareketle valizini bırakıp Yuri’nin elinden anahtarı kaptığı gibi kendi etrafında bir tur dönerek kapıya gitti. Kilide soktuğu anahtar ile kapıyı açan Yoona bilmiş bir eda ile Yuri’ye dönerek “Artık valizimi getir bir zahmet o kadar yol gelmişiz yahu bir arkadaşın karşılama hürmetine de bak sen, hele ki arkadaşı bir küçük şeyden dolayı evsiz barksız kalmışken” dedi gülümseyerek.

Yuri elindeki poşetleri kapı eşiğine bırakıpta Yoona’nın birkaç adım gerideki valizini almak için döndüğünde yüzünde oluşan masum gülümseme bu ikilinin birbirini ne kadar sevdiğinin en basit bir kanıtıydı aslında.


Wednesday, February 15, 2012

Geçmişteki bir anı--- 4.Bölüm

Bölüm 4

Gözleri günün yorgunluğundan dolayı alnına konan busenin ardından hemen kapanan küçük kız ise gördüğü korku dolu rüyalar ile sabah uyandığında sanki kendini hiç uyumamış gibi yorgun hissediyordu..

Kalktı, kabullendiği ayrılığın ne zaman olacağını öğrenmek istiyordu artık.  Annesi her zamanki gibi mutfakta kızı için yiyecek bir şeyler hazırlıyordu. Dün doğru düzgün bir şeyler yemediği için bugün kendini olmadığı kadar aç hisseden bu ufaklık annesinin önüne koyduğu her şeyi yedi. Annesi kızının eski Shikshin haline döndüğü için rahatlamıştı.

Yoona yemeğinin arasında “ne zaman gideğiz?” diye sordu.
Annesinın minik kızının gitmek hakkında sorduğu soruyla morali yerine geldi. Kızına “2 gün sonra” diye cevap verdi.

Yoona’nınsa aldığı cevaba verdiği tepki ise yemek kaşığını ağzına daha da çok sokmasıydı, gören de yemeği değil de kaşığı yiyor sanabilirdi.

Bugün de evden çıkmadı Yoona küçük elleri ile Amerika’ya giderken yanında götüreceği oyuncaklarını ayırıyordu. Annesi babasının kendisinin ve kızının lüzumlu eşyalarını ayırarak kolilerken o da kendi payına düşen kısmı yapıyordu; sevdiği oyuncaklarını toplamak.

Bu pencereyi de götürmek istiyorum dedi içinden ve tülü kapalı olan pencerenin tülünü küçücük elleri ile sola doğru çekti. Karşı pencerede kendisine bakan bir çift göz ile karşılaştı. Yine acıktığını hissetti. Kahvaltı masasından yeni kalkmış olmasına rağmen.

Siwon karşı pencereden kendisine gülümserken sağ yanağındaki gamzesi beliriverdi ortaya. Ortak noktalarından biri de her ikisinin gamzesi oluşuydu. Aynada kendi gamzesine baktığında hep en yakın arkadaşının gamzesi gelirdi aklına.

Pencerenin önünden kalkarak aşağıya salona indi ve televizyonun yanında sehpanın üzerinde duran pembe ahşap arabayı eline aldığı gibi bahçeye çıktı ve siwonların evinin önüne gelerek zili çaldı.

Zorla uzandığı zil’den elini çekmesinin üzerinden çok geçmeden içerden koşarak gelen Siwon kapıyı açarak arkadaşını içeri buyur etti.

Terliklerini çıkarıp içeriye giren yoona bu evde en sevdiği yerlerden biri olan tekli koltuğa oturdu kucağında pembe arabasıyla.
Siwon “iyi misin?” diye sordu meraklı gözlerle Yoona’ya bakarak. Yoona ise gözlerini kucağındaki pembe arabaya dikmiş aklından geçen kelimeleri bir araya getirerek cümle oluşturmaya çalışıyordu.

“Biz Amerika’ya gidecekmişiz.” Dedi ve devam etti. “Yarın gidecekmişiz.” Sustu. Sanki küçük bir çocuk değilde genç bir kızmış gibi başını kaldırdı ve en yakın arkadaşının yüzüne bakarak “Doğum gününde yanında olamayacağım için üzgünüm.” Dedi ve kucağındaki pembe arabayı arkadaşına uzattı.

Siwon ise sanki arkadaşının kendisine söylediği şeyi hala anlamamış gibi bir ona bir de elinde uzattığı şu pembe arabaya bakıyordu.
Ne elini uzattı ne de bir şey söyledi. Bir an Yoona’nın olmadığını düşündü. O zaman kiminle yakalamacılık oynayacaktı. Kumdan kale yapınca kimi kolundan çekiştirerek o kalenin prensesi ilan edecekti. Ya da o pencereden baktığında karşısında ona bakan gözler kime ait olacaktı.

“Ama hani beraber okula gidecektik?” dedi siwon Yoona’ya dik dik bakarken. Yoona “Babam taşınacağımızı söyledi. Ben Amerika’da okula gidecekmişim. Sende gel derdim ama  gerçek olmayacak şeyleri söylemenin ne kadar mantıksız olduğunu biliyorum. Ama söz veriyorum büyüyünce tekrar Kore’ye döneceğim ve seni bulacağım.” Dedi çocuk kalbi ile verdiği söze tüm samimiyetiyle inanarak.



-----13 YIL SONRA-----

Valizini de alıp havaalanının çıkış kapısından çıkış yapan genç kız ışıltıyla parlayan güneş ışınlarından korunmak için çantasından çıkardığı güneş gözlüklerini taktı ve önünde duran taksiye binerek yıllar önce bu ülkeyi terk ederken geçtiği sokaklardan geri geri giderek evinin kapısının önünde buldu kendini.

Tuesday, February 14, 2012

İsmi olmayan hikayeme bir isim buldum sonunda " Geçmişteki bir anı "

Evet başlığımdan da anlayacağınız üzere sonunda zor da olsa hikayeme bir başlık buldum inanır mısınız bu işin en zor kısmı başlık bulmaydı. Her ne kadar yine de içime sinmesede en uygun başlığın bu olduğunu düşündüm. Böyle eğlenceli bir başlık olur ama sonradan dram bitirmeye karar verirsem olmaz dedim. Ağır bir başlık koyup içerisinde eğlenceli öğelere yer vermek de garip gelir dedim ve böyle ucu açık bir ad buldum hikayem için:)

ohh ya bu kısmı biraz uzattım sanırım:)

Kısa bir hatırlatma yapmak istiyorum önceki bölümlerden bilirsiniz Yoona pencere kenarına geçtiğinde acıktığını hissediyordu. Bunu açlığa bağlamamın sebebi ise Yoona'nın normalde tam bir Shikshin olmasıdır.) Yani yemek yeme sanatını çok güzel uygular kendileri:D 










Giflerde de göreceğiniz üzere:)
 Evet karşınızda yeni bölüm:)

3.Bölüm

Karşı pencereden bakan yoktu. Pencereyi açıp bahçeye baktı ve Siwon oradaydı kum havuzunun içinde her zamanki gibi bir kale yapmaya hazırlanıyordu.


Önceden nasıl olurdu;
Siwon kumdan kaleyi tamamladığı zaman Yoona’ların kapı zilini çalar her defasında Yoona’yı çekiştire çekiştire kum havuzuna götürür ve “senin için kale yaptım pamuk prenses” derdi. Her güzel havada yaptıkları bir şeydi bu. Daha sonra Yoona genelde umursamazmış gibi yapıp her defasında içerisinde oluşan mutluluğu saklardı. Her zaman böyleydi zaten mutlu olduğunu çok belli eden bir tip değildi. Siwon bazen ona “sana ileride gerçek bir kale yapmamı ister misin?” derdi çocukluk hayaliyle Yoona’da “gerçeğini yaparsan belki beğenirim” der naz yapardı. Oysa her defasında o kumdan kalenin değeri bile evdeki oyun evlerinden çok  çok daha fazlaydı.

Siwon kale ile uğraşırken Yoona pencereyi sertçe kapattı ve minik göz yaşı damlaları eşliğinde söylene söylene kapıyı açarak merdivenden aşağıya doğru bağırmaya başladı. “Siz gidin ben bir yere gelmiyorum burada kalacağım. Burada kalacağım işte burada kalacağım.” Sesi gittikçe daha çok çıkıyordu. Çalan kapının zili ile odasına çıktı ve kapıyı sertçe kapattı. Gelenin kim olduğunu biliyordu ve bu haberi arkadaşına vermek istemiyordu çünkü bu olmayacaktı. Öyle düşünüyordu çocuk kalbinde.

Siwon kapı zilini çaldı, kapıyı Yoona’nın annesi açtı ve “Yoona bugün dışarı gelmeyecek biraz rahatsız” dedi. Siwon hasta kelimesini duyunca endişesini saklayamadı ve çocukça hissettiği o telaş duygusu ile çamurlu ayakkabılarını nasıl çıkardığını bilemeyerek içeri girdi. “odasında mı? Nerede? Nesi varmış ki min ah teyze?” dedi. Min ah karşısında kendisine endişeli bakan bu bir çift gözün bakışlarındaki saf arkadaşlık duygusu karşısında kalbinde bir burukluk hissetti ve “ uyuyor şimdi biraz dinlenmesi lazım iyileşince gelir haber verir sana merak etme “ diyerek ufak çocuğu geldiği kapıdan dışarıya yolcu etti.
Kapıyı kapattı ve telefonun yanına giderek eşinin iş yerini aradı ve biricik kızlarının bu haber karşısında verdiği tepkiden bahsetti eşine.

Akşam olmuş Yoona artık ağlamaktan yorulmuştu. Zilin sesini duyduğunda gelenin babası olduğunu biliyordu. Babasına yalvarmak istiyordu. “Buradan gitmeyelim baba. Söz veriyorum çok akıllı bir çocuk olacağım” demek istiyordu.

Babasının yanına koşar adım gitmek istemesenin yanı sıra annesi gibi onun da bu karardan dönmeyecek olmama ihtimali tüm cesaretini kırıyordu, adımları ileri mi yoksa geri mi gidiyor belli değildi.

Yavaşça merdivenlere yaklaştığında ise annesinin ağlamaklı sesi ile babasına “tüm gün odasından çıkmadı, korkuyorum, hiç istemiyor” dediğine şahit oldu.

Bir anda Yoona’nın gözleirnin içi parladı annesi onu anlıyor, ona hak veriyordu. Evet gitmeyeceklerdi “oh be gitmeyeceğiz” diye geçiriyordu ki aklından babasının sözlerine kulak verdi bu seferde.
“Sevgilim, çocuk o daha zamanla buradaki hayatını unutacak birkaç küçük anıdan başka bir şey kalmayacak aklında, üzülme lütfen.” Dediğini duyması ile babasının bu mevzuda kesin kararlı olduğunu anlaması zor olmadı. Yaşı küçük olabilirdi ama olması gerekenden fazla zeki bir kızdı Yoona. Bugüne kadar babası onu hep “Zeki kızım” diye överdi ya bu yüzden zaten.

Merdivenin basamaklarını yavaş yavaş inerken babası ile göz göze geldi. Babası küçük kızına doğru gelerek onu kucağına aldı ve “benim minik prensesim nasıl bakalım, anneni üzmüşsün sanırım. Senin gibi akıllı bir kıza hiç yakıştı mı bu?” dedi.

Çocuk kalbi babasının kucağında kendini en güvenli yerde hissedermiş. Yoona’nın kalbi de bedeni de en çok babasının kucağını severdi. Babasının yanağına kondurduğu öpücüğe karşılık o da babasının yanağına küçük bir buse kondurdu ve annesinin yanına gidip özür diledi.
Artık ağlamaktan yorulmuştu ve de ağlamanın hiçbir işe yaramadığını sonunda bugün öğrenmişti.

O gece anne ve babası da Amerika’da neler yapacaklarını konuşup durdular. Her hayalin içinde belki de baş köşesinde Yoona vardı.  “Bu terfi gerçekten harika oldu, bunun için ne kadar çalıştığımı biliyordun hayatım, Sonunda kızımız çok daha güzel eğitim veren okullarda okuyabilecek ve de ileride harika bir doktor olacak benim kızım, değil mi” diyor kızına bakıp gülümsüyordu. Yoona da çocuk kalbi ile olanları kabullenmiş bir yandan televizyondaki eğlence programına bakıyor bir yandan da anne babasının konuşmalarına kulak veriyordu. Bu akşam ikisi de onu eğlendirmek için yeterli değildi.

Saat 8.30 olduğunda annesinin söylemesine gerek kalmadan Yoona odasına doğru çıktı annesi de hemen arkasından.
Üzerine battaniyesini çekerek kızının alnına kondurduğu buse ile kızını uykunun kollarına teslim eden anne, kızının verdiği tepkinin çok büyümemiş olmasının rahatlığıyla tekrar aşağıya eşinin yanına indi.