Showing posts with label fanfics. Show all posts
Showing posts with label fanfics. Show all posts

Thursday, February 16, 2012

Geçmişteki bir anı ---5.Bölüm

5.Bölüm

Aklına bu evden ayrıldığı günü getirmeye çalıştı ama o kadar eskide kalmıştı ki, o kadar küçüktü ki hatırlamakta güçlük çekiyordu. Annesinin eline verdiği adres kağıdı olmasa evi bulamayabilirdi bile. Annesinin anlattığına göre çok güzel anılar yaşamışlardı bu küçük evde. Aslında ev pek küçük sayılmazdı ama Los Angelas’daki evlerine oranla küçük sayılırdı. Temiz havayı içine çekti. “memleket kokusu bu oluyor demek ki” dedi. Gözü yandaki eve kaydı. "Bu evde de çocukluk arkadaşım oturuyordu" dedi.

Her ne kadar Yoona çocukluk arkadaşını pek hatırlamasa da 6 yaşından önce çekildiği tüm resimlerde olan o çocuğa karşı çok samimi duygular besliyordu. “Benim ikinci Yuri’m diyordu çocukluk arkadaşı Siwon” için. “Heralde Yuri’nin erkek versiyonu olurdu benim için” diye düşünürdü. Ama geçmişte kalmıştı işte.

Anahtarı çıkarmak için eli çantasına gitti ama çantasından boş dönmek zorunda kaldı. Çantasını didik didik aradı ama anahtarını bir türlü bulamadı. Acele ile eli havaalanında geçici kullanım için aldığı telefona gitti. Annesinin numarasını tuşladı.

“Anne anahtarım yok çantama koymamış mıyım ya bir bakar mısın? Off başıma gelene bak buralara gelip evimden içeri giremiyorum ya.”
Annesi ise uyku ile uyanıklık arasında kızının önce ne dediğini anlamaya çalıştı daha sonra da evin anahtarını komidinin üzerinde bulduğu geldi aklına ve “çantana koyduğun anahtarın komidinin üzerinde ne işi vardı acaba?” dedi ve devam etti “Yengende bir anahtar var geçen evi temizletmesi için göndermiştim ondan al. Numarasını vereyim sana bekle” diyerek telefon rehberinden Eun Min’in telefon numarasına bakarak kızına söyledi.

Annesinden aldığı telefon numarasını tuşlayan genç kız karşı tarafın telefona cevap vermemesi ile bu sefer telefonu kapatarak Yuri’nin numarasını çevirdi. Yuri Kore’ye Yoona’dan bir hafta önce gelmişti.

İkinci çalışta cevaplanan telefondan gelen Alo sesine  karşılık Yoona:
“Benim! Evin anahtarını almamışım ya kapıda kaldım iyi mi?” deyip minik bir kahkaha kopardı ve devam etti, “Nerdesin?”

“Marketteyim şu an sana yemek hazırlayacaktım bu akşam için. Bin taksiye  Namhyeon caddesindeki Eleven’ın oraya gel. Taksiyi de tut beraber eve geçeriz” dedi ve Yoona arkadaşının sözünü tamamlamasından sonra  “Tamam” diyerek telefonu kapattı ve gelen taksiye el uzattı. Taksi birkaç adım ilerisinde durdu ve içerisinden biri bayan biri erkek iki genç indi.
Onların ardından Yoona taksiye binmek üzere o tarafa yöneldiğinde taksiden çıkan genç çocuk dikkatle Yoona’ya baktı ve yanındaki kızın “Kim acaba?” sorusuna karşılık “heralde yine evin satılık ya da kiralık olup olmadığını soran biridir” dedi ve içerisinden “çok fena bir kızmış keşke şurayı bu kıza kiraya verseler” diye geçirirken gözleri hala genç kızın üzerindeydi.

Taksi şöförü genç kızın valizini bagaja yerleştirdikten sonra  direksiyonun başına geçip de arabayı hareket ettirdiğinde bile genç delikanlının bakışları Yoona’nın üzerindeydi ama Yoona bununla bir gram bile ilgilenmiyordu. Şu an aklında yengesinin telefonu neden açmadığı vardı. Yedek anahtarı almak istiyordu. Tekrar yengesini aradı ama yine cevap veren olmadı.



Taksi, elinde poşetlerle marketin önünde duran Yuri’nin önüne gelip durdu. Arabanın içinden çıkan Yoona’yı gören Yuri önce elindeki poşetleri yere bıraktı ve bir haftadır görmediği çocukluk arkadaşına sarıldı. Tekrar taksiye binerek Yuri’nin ailesinin Seoul’deki evine geldiler.

Kapının anahtarını çıkarıp Yuri kapıyı açmaya giderken Yoona’da valizini sürerek getiriyordu. Elinde anahtarı Yoona’ya göstererek yüzündeki muzip bir bakışla “Bu küçük şey insanı evsiz bile bırakır yahu” diyerek arkadaşına laf kondurdu.

Yoona ise zaten sıkılan canının ve cevaplanmayan telefonların üzerinden Yuri’nin bu sözüne karşılık “Heralde küçük hanımda evsiz barksız kalmak istiyor” diyerek ani bir hareketle valizini bırakıp Yuri’nin elinden anahtarı kaptığı gibi kendi etrafında bir tur dönerek kapıya gitti. Kilide soktuğu anahtar ile kapıyı açan Yoona bilmiş bir eda ile Yuri’ye dönerek “Artık valizimi getir bir zahmet o kadar yol gelmişiz yahu bir arkadaşın karşılama hürmetine de bak sen, hele ki arkadaşı bir küçük şeyden dolayı evsiz barksız kalmışken” dedi gülümseyerek.

Yuri elindeki poşetleri kapı eşiğine bırakıpta Yoona’nın birkaç adım gerideki valizini almak için döndüğünde yüzünde oluşan masum gülümseme bu ikilinin birbirini ne kadar sevdiğinin en basit bir kanıtıydı aslında.


Tuesday, February 14, 2012

İsmi olmayan hikayeme bir isim buldum sonunda " Geçmişteki bir anı "

Evet başlığımdan da anlayacağınız üzere sonunda zor da olsa hikayeme bir başlık buldum inanır mısınız bu işin en zor kısmı başlık bulmaydı. Her ne kadar yine de içime sinmesede en uygun başlığın bu olduğunu düşündüm. Böyle eğlenceli bir başlık olur ama sonradan dram bitirmeye karar verirsem olmaz dedim. Ağır bir başlık koyup içerisinde eğlenceli öğelere yer vermek de garip gelir dedim ve böyle ucu açık bir ad buldum hikayem için:)

ohh ya bu kısmı biraz uzattım sanırım:)

Kısa bir hatırlatma yapmak istiyorum önceki bölümlerden bilirsiniz Yoona pencere kenarına geçtiğinde acıktığını hissediyordu. Bunu açlığa bağlamamın sebebi ise Yoona'nın normalde tam bir Shikshin olmasıdır.) Yani yemek yeme sanatını çok güzel uygular kendileri:D 










Giflerde de göreceğiniz üzere:)
 Evet karşınızda yeni bölüm:)

3.Bölüm

Karşı pencereden bakan yoktu. Pencereyi açıp bahçeye baktı ve Siwon oradaydı kum havuzunun içinde her zamanki gibi bir kale yapmaya hazırlanıyordu.


Önceden nasıl olurdu;
Siwon kumdan kaleyi tamamladığı zaman Yoona’ların kapı zilini çalar her defasında Yoona’yı çekiştire çekiştire kum havuzuna götürür ve “senin için kale yaptım pamuk prenses” derdi. Her güzel havada yaptıkları bir şeydi bu. Daha sonra Yoona genelde umursamazmış gibi yapıp her defasında içerisinde oluşan mutluluğu saklardı. Her zaman böyleydi zaten mutlu olduğunu çok belli eden bir tip değildi. Siwon bazen ona “sana ileride gerçek bir kale yapmamı ister misin?” derdi çocukluk hayaliyle Yoona’da “gerçeğini yaparsan belki beğenirim” der naz yapardı. Oysa her defasında o kumdan kalenin değeri bile evdeki oyun evlerinden çok  çok daha fazlaydı.

Siwon kale ile uğraşırken Yoona pencereyi sertçe kapattı ve minik göz yaşı damlaları eşliğinde söylene söylene kapıyı açarak merdivenden aşağıya doğru bağırmaya başladı. “Siz gidin ben bir yere gelmiyorum burada kalacağım. Burada kalacağım işte burada kalacağım.” Sesi gittikçe daha çok çıkıyordu. Çalan kapının zili ile odasına çıktı ve kapıyı sertçe kapattı. Gelenin kim olduğunu biliyordu ve bu haberi arkadaşına vermek istemiyordu çünkü bu olmayacaktı. Öyle düşünüyordu çocuk kalbinde.

Siwon kapı zilini çaldı, kapıyı Yoona’nın annesi açtı ve “Yoona bugün dışarı gelmeyecek biraz rahatsız” dedi. Siwon hasta kelimesini duyunca endişesini saklayamadı ve çocukça hissettiği o telaş duygusu ile çamurlu ayakkabılarını nasıl çıkardığını bilemeyerek içeri girdi. “odasında mı? Nerede? Nesi varmış ki min ah teyze?” dedi. Min ah karşısında kendisine endişeli bakan bu bir çift gözün bakışlarındaki saf arkadaşlık duygusu karşısında kalbinde bir burukluk hissetti ve “ uyuyor şimdi biraz dinlenmesi lazım iyileşince gelir haber verir sana merak etme “ diyerek ufak çocuğu geldiği kapıdan dışarıya yolcu etti.
Kapıyı kapattı ve telefonun yanına giderek eşinin iş yerini aradı ve biricik kızlarının bu haber karşısında verdiği tepkiden bahsetti eşine.

Akşam olmuş Yoona artık ağlamaktan yorulmuştu. Zilin sesini duyduğunda gelenin babası olduğunu biliyordu. Babasına yalvarmak istiyordu. “Buradan gitmeyelim baba. Söz veriyorum çok akıllı bir çocuk olacağım” demek istiyordu.

Babasının yanına koşar adım gitmek istemesenin yanı sıra annesi gibi onun da bu karardan dönmeyecek olmama ihtimali tüm cesaretini kırıyordu, adımları ileri mi yoksa geri mi gidiyor belli değildi.

Yavaşça merdivenlere yaklaştığında ise annesinin ağlamaklı sesi ile babasına “tüm gün odasından çıkmadı, korkuyorum, hiç istemiyor” dediğine şahit oldu.

Bir anda Yoona’nın gözleirnin içi parladı annesi onu anlıyor, ona hak veriyordu. Evet gitmeyeceklerdi “oh be gitmeyeceğiz” diye geçiriyordu ki aklından babasının sözlerine kulak verdi bu seferde.
“Sevgilim, çocuk o daha zamanla buradaki hayatını unutacak birkaç küçük anıdan başka bir şey kalmayacak aklında, üzülme lütfen.” Dediğini duyması ile babasının bu mevzuda kesin kararlı olduğunu anlaması zor olmadı. Yaşı küçük olabilirdi ama olması gerekenden fazla zeki bir kızdı Yoona. Bugüne kadar babası onu hep “Zeki kızım” diye överdi ya bu yüzden zaten.

Merdivenin basamaklarını yavaş yavaş inerken babası ile göz göze geldi. Babası küçük kızına doğru gelerek onu kucağına aldı ve “benim minik prensesim nasıl bakalım, anneni üzmüşsün sanırım. Senin gibi akıllı bir kıza hiç yakıştı mı bu?” dedi.

Çocuk kalbi babasının kucağında kendini en güvenli yerde hissedermiş. Yoona’nın kalbi de bedeni de en çok babasının kucağını severdi. Babasının yanağına kondurduğu öpücüğe karşılık o da babasının yanağına küçük bir buse kondurdu ve annesinin yanına gidip özür diledi.
Artık ağlamaktan yorulmuştu ve de ağlamanın hiçbir işe yaramadığını sonunda bugün öğrenmişti.

O gece anne ve babası da Amerika’da neler yapacaklarını konuşup durdular. Her hayalin içinde belki de baş köşesinde Yoona vardı.  “Bu terfi gerçekten harika oldu, bunun için ne kadar çalıştığımı biliyordun hayatım, Sonunda kızımız çok daha güzel eğitim veren okullarda okuyabilecek ve de ileride harika bir doktor olacak benim kızım, değil mi” diyor kızına bakıp gülümsüyordu. Yoona da çocuk kalbi ile olanları kabullenmiş bir yandan televizyondaki eğlence programına bakıyor bir yandan da anne babasının konuşmalarına kulak veriyordu. Bu akşam ikisi de onu eğlendirmek için yeterli değildi.

Saat 8.30 olduğunda annesinin söylemesine gerek kalmadan Yoona odasına doğru çıktı annesi de hemen arkasından.
Üzerine battaniyesini çekerek kızının alnına kondurduğu buse ile kızını uykunun kollarına teslim eden anne, kızının verdiği tepkinin çok büyümemiş olmasının rahatlığıyla tekrar aşağıya eşinin yanına indi.

Monday, February 13, 2012

Hala isim bulamadığım hikayemin 2.bölümü

2.Bölüm

Yoona dün tüm gece boyadığı ahşap arabanın kuruyup kurumadığını düşünüp durduğunu hatırlıyordu, uyandığında.
Kalkar kalkmaz alt kata fırladı, annesi çoktan kalkmış babası çoktan işe gitmişti bile. Annesi kızının karnını doyurmak için ve de bahar grip salgınına yakalanmasın diye yulaf çorbası hazırlamakla meşguldu mutfakta.

Televizyonun yanındaki siyah sehpanın üzerinde duran pembe araba gözüne merdivenden bile bakınca çok güzel gözüküyordu parıl parıl parıldıyordu. “ İnşallah Siwon da sever” diye mırıldandı.
Sehpanın yanına gittiğinde usulca işaret parmağı ile arabaya dokunarak kuruyup kurumadığını kontrol etmeye çalışıyordu. Derin bir nefes aldı ve “kurumuş” dedi. Arabanın önüne Hangul harfleri ile yazdığı Yoona ve Siwon isimlerine bakıp gülümsedi, “Biz gerçekten çok iyi arkadaşız büyüyünce de çok iyi arkadaş olacağız” dedi ve o gamzeli küçük yanağındaki gamzesini ortaya çıkardı gülümseyerek.

Biricik kızının uyandığını gören annesi kızının yanına gelerek gamzeli yanağına bir öpücük kondurdu ve “gel bakalım tazmanya canavarımızın midesini dolduralım” dedi. Yoona’nın hayatta en çok sevdiği ikinci şey yemek yemekti annesi ona ShikShin derdi çok yemek yediği için ya da Tazmanya canavarı. Yoona'nın en çok sevdiği birinci şeyde tabiki annesi ve babasıydı.

Yoona annesinin hazırladığı nefis yulaf çorbasını kaşıklarken evin telefonu heyecanlı heyecanlı çalmaya başladı. Telefonu açmaya giden annesinin sesi de az önceki telefon sesi gibi heyecanlı heyecanlı gelmeye başlamıştı. 
Yoona annesinin ne kadar konuşmaya seven biri olduğunu bildiği için zaten yanına gelir gelmez ona her şeyi anlatacağını adı gibi biliyordu bu yüzden önündeki lezzetli yemeği yemeye devam etti.

Annesi telefonu kapatır kapatmaz başka birini aradı ve kısa süreli bir konuşmadan sonra mutfağa kızının yanına geldi yüzünde kocaman bir gülümseme ile kızının yanına geldi.
“Ananenin yanına gidiyoruz güzel kızım benim” dedi. Yoona ise yine Amerikaya tatile gideceklerini düşünerek sevinçle ağzındakini yutar yutmaz “ne zaman gidiyoruz, ananemi de özlemiştim” dedi. Sadece eskiden olduğu gibi o kısa tatillerinden biri olduğunu sanmıştı bu seferki seyahatinden geri dönülmeyeceğini bilmiyordu o anda..

“Baban terfi almış güzel kızım, artık Amerika’da yaşacağız. Güzel bir okula gideceksin, güzel bir hayatımız olacak şimdikinden daha güzel” dedi ve kızının gözlerinin içine gülümseyerek.

Yoona annesinin mutluluğunu onunla birlikte paylaşıyordu o anda. Küçük aklına o an nelerin olacağı gelmemişti bile bunun anlamının buradaki hayatı bırakmak olduğunu fark edememişti bile o minnacik kalbi.

Annesi tekrar telefonun başına giderek bu sefer teyzesini aramıştı Yoona da yemeğini bitirmiş birazdan bahçede oyun arkadaşı ile buluşacak olmanın hayali ile odasına doğru adımlarını atarken aklına takılan bir soruyu annesine sorma ihtiyacı duydu?

“Anne Siwon’da bizle gelebilir mi?”

Annesi telefonda konuştuğu kız kardeşine onu daha sonra arayacağını söyleyerek telefonun ahizesini yuvasına koydu ve merdivene  doğru yönelerek kızının yanına gitti. Güzel kızının kendisine sorarak bakan gözleri çoktan cevabı bulmuşçasına odasına kaçmak ister gibi bakıyordu annesine. 
Yavrucağının yüzünü elleri arasına alarak;
 “Güzel kızım buradaki arkadaşlarından ayrılmak seni üzecek biliyorum ama orada da Siwon gibi iyi arkadaşların olacak hem kuzenlerin de Amerika da JaeMin ve JaeBum ile ne kadar iyi anlaşıyorsun değil mi hep onlarla birlikte olacaksın, daha bir çok başka arkadaşların olacak.” dedi sakin bir ses tonuyla.

Yoona’nın duymak istediği şeyler bunlar değildi ki evet kuzenlerini çok seviyordu ama neden Siwon’dan ayrılması gerekiyormuş ki. O da onun arkadaşıydı. İnsanlar geride arkadaşlarını nasıl bırakırlardı. Küçücük aklına sığdırmaya çalıştığı bunca düşünce gözlerinden yaş olarak ve dudaklarından da “istemiyorum” olarak çıkmıştı. Bu Yoona’nın ilk baş kaldırışı ilk isyanıydı bu duruma ve de son isyanı.

Gözlerinden akan yaşları sağ elinin tersiyle silerek merdivenleri tırmandı ve odasının kapısını açarak içeriye süzüldü. Gözleri perdeleri kapalı olan penceresine gitti. Usulca yaklaştığı pencerenin, önce perdesini sonra tülünü açtı karşı pencereye baktı yine içindeki o açlık duygusu ile birlikte.Yemek masasından yeni kalkmış olduğu aklına gelmiyordu sadece aç olduğunu hissediyordu.

Sunday, February 12, 2012

Başlıksız - Hikayenin adına henüz karar verebilmiş değilim o yüzden şimdilik adı yok:D


“Dur Yoona koşma, bekle beni ya!” diyerek minik kızın peşinden koşan  çocuk önündeki taşı görmeyerek yere çakıldı.
“Aishhh”
Duyduğu inilti sesiyle arkasını dönen küçük kız, yerde yatan Siwon’u gördü ve hemen geriye dönerek yarası olup olmadığına baktı.
“Önüne neden bakmıyorsun? Bir şeyin yok ya” diyor bir yandan da kendi yüzünden Siwon’un düşmüş olmasından sebep kendine kızıyor ağlamamak için kendini zor tutuyordu.

Siwon acıyan dizinin acısını unutmuş kendisini ağlayacakmış gibi gözlerle bakan bu tatlı kızın yüzüne bakıp gülümsüyordu.
Yüzünü dizindeki yaradan Siwon’un yüzüne çeviren minik kız, arkadaşının kendine sırıtarak baktığını görünce arkadaşının kendisiyle dalga geçtiğini zannedip ayağa kalkarak eve doğru koştu.

Geride kalan Siwon ise ağrıyan ayağı ile topallaya topallaya kendi evine gitti. Onu o halde gören annesinin azarlarını işittikten sonra ayağına yapılan pansumanla birlikte odasına çıkıp her zamanki yerine pencerenin önüne geçti. Tülün arkasından yine karşı pencereyi gözlüyordu. En iyi arkadaşı Yoona’nın odası ile odaları karşılıklıydı.

Siwon pencereden karşı odayı gözlerken o sırada Yoona çoktan Siwon’a kızmış olduğunu unutmuş “acaba dizi ağrıyor mudur?” diye endişeleniyordu. Annesine mutfakta yemeği hazırlarken o da televizyon karşısında kendini oyalıyordu odasına çıkıp he zamanki yerine gitmeye karar verdi.

Pencerenin önüne geçip de tülü açtığında karşıdaki pencerenin tülleri kapalıydı vazgeçip tam da yatağına gidecekti ki karşıdaki pencerenin tülü aralandı.

Pencerenin karşısına her oturduğunda acıktığını hissediyordu Yoona, aslında tam açlık gibi de değildi farklı bir histi ama midesinden geliyordu bu his. Belki de midesinden gelmiyordu ama 6 yaşında bir çocuk midesinin nerede olduğunu bilir miydi ki? Pencereyi açtı ve o esnada her zamanki gibi Siwon çoktan pencereyi açmıştı bile.

Karşı pencerede beliren prensesin pencereye çıktığını gören Siwon önce hiç tepki vermeden onu izledi çoğu zaman yaptığı gibi. Artık onun ne zaman sıkılacağını bile biliyordu eğer dudaklarını öne bükerse bu onun sıkıldığına işaretti ve Yoona dudaklarını büzer büzmez tülü açıp karşı penceredeki kıza bir gülücük yolladı.

Kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Tıpkı kelebeğin kanat çırpışına benzetiyordu kalbinin bu atışını ve de niyeyse hep pencere kenarında alıyordu onu bu kalp çırpıntısı nedenini bilmiyordu, daha 6 yaşında bir çocuk böyle şeylerin ne anlama geldiğini bilmezdi değil mi?

Pencereyi açan Yoona sanki umursamıyormuş gibi bir ses tonuyla “Numaracı bir şeyin yok değil mi?” diye sordu aslında iyi olmasını istiyordu zaten.

Siwon ise zaten yaralanmış olmayı gururuna yediremiyor olduğu için “Turp gibiyim” dedi ve ayağa kalktı iyi olduğunu göstermek için ama o esnada hissettiği acı ile bükülen dudağıyla birlikte kalktığı yere oturdu.

Yoona kalkaması ile oturması bir olan Siwon’a karşı gülümsedi ve “kendine dikkat et dinlen biraz ayağın iyileşsin” diyerek pencereyi kapatıp alt kata mutfağa annesinin yanına gitti.

Yoona, üç gündür üzerinde çalıştığı maketi tamamlamak üzereydi. Annesi ile birlikte doğum günü haftaya olan Siwon için oyuncak bir araba yapıyordu. Yoona kendisinin en sevdiği renk olan pembe bir araba vermek istiyordu Siwon’a doğum gününde. Annesi mutfakta yemek hazırlıyorken Yoona’da arabanın tekerlerini siyaha boyuyordu küçük elleri ile.

Babasının eve gelmesi ile birlikte hep beraber masaya oturan bu küçük aile ve her aile gibi masada günlük yaşantılarını konuşan diğer ailelerinden hiç mi hiç farkları yoktu. Sadece babası yarın öğreneceği müjdeli haberi bugün bilmiyordu, annesi kızının yarınki o müjdeli haberden sonra içine kapanık az konuşan bir kız olacağını aklına bile getiremiyordu.

Yan evde oturan 4 kişilik aile de babalarının eve gelmesi ile birlikte her zamanki akşam yemeği keyfini çıkarırken evin erkek çocuğunun aklında, dizindeki yaradan başka bir şey yoktu şimdilik, ama her şey yarın da böyle olacak mıydı?